verslag 1 - Doerak Goforit

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

verslag 1

De overstap naar een 850 OK




Tussen de verkoop van onze prachtige Doerak 6.50 (juli 2019) en de aanschaf van onze Doerak 8.50 OK (aug 2019) zat dus maar 1 maand tijd.
We hadden nog zo tegen elkaar gezegd, als we ergens tegen aan lopen is het oké maar we hebben geen haast. De grote vacantie is toch achter de rug ?
Maar ja ik had tijd, dus internet af struinen. Voor Grietje werkte dit vermoedelijk toch aanstekelijk en 's avonds zat ze, na haar werkdag,  gezellig naast mij om met haar Ipad vele, vele bootjes de revue te laten passeren.
En we keken ook stiekem naar bootjes met een punt ! (we dachten misschien moeten we wel even van ons  geloof af stappen van een boot met een stompe punt )
Voor onze Doerak 6.50 hadden we een hele nette prijs ontvangen. Hij was dan ook echt helemaal af, voorzien van een nieuwe motor, zo vond je geen tweede.  
Maar, zoals bekend krijg je je investering er nooit weer uit. Maar elke hobby kost geld, dat is bekend. Ook bij ons.
Wat erg tegenviel was de kwaliteit wat er in varend Nederland wordt aangeboden. Wij konden € 15000,00 investeren. Daar moest toch voldoende voor verkrijgbaar zijn dachten wij.  Voor ons een groot bedrag dat we niet even zo uit de binnenzak konden trommelen.
Het ene schip was nog in slechtere staat dan de ander. En wat een prijzen zeg. Het leek wel of ze diamand aanboden.
Men vond het heel normaal dat men een schip aan bood voor € 15000,00 dat van buiten al lang aan een schilder beurt toe was (als de pot verf niet door de gaten verdween) en van binnen nog moest worden ingetimmerd. Mij niet gezien, die energie is voor mij van vervlogen tijden, mijn gezondheid gaat voor.

In de weken na de verkoop heb ik ontzettend veel kilometers verreden om er achter te komen dat foto's van schepen maar foto's zijn. En de brandstof kosten waren alweer een niet voorziene uitgave op het budget van ons nieuwe schip.
Er waren schepen bij die te vies waren om aangepakt te worden (was bang dat het object zo vastgeplakt zat aan mijn hand dat ik hem niet weer kon loslaten) en stonken naar een bunzing. Pa was vervolgens al een paar jaar overleden, wat overigens erg genoeg kan zijn, en het te koop aangeboden wrak lag sinds die tijd al te dobberen zonder weer gebruikt te zijn.
Het familielid die de verkoop ter hand nam vertelde in geuren en kleuren wat "Pa" wel allemaal niet aan zijn grote liefde (na mams) had verbouwd. Voor het zicht had men dan maar even een plankie over een kozijn geplakt, die iets aan mijn zicht moest ontrekken. Namelijk een gat in de houten drempel van de salondeuren die daar niet geheel gepland was. Zeg maar "de tand des tijds".

Af en toe ging mijn vrouw met mij op een zaterdag (haar zeldzame vrije tijd bij de werkgever) ook even mee om de zoveelste potentéle kandidaat te bekijken en vervolgens met mij weer snel, onvoldaan, huiswaarts te keren.
Ook was ze elke keer dat ik weer een bezoek bracht, dicht bij of ver weg, aan een "dobberend iets" weer benieuwd wat mijn conclusie was. Dit stuurde ik haar dan door via de elektronische snelweg voordat ik weer in de auto stapte om naar huis te rijden.
Bijna elke keer was mijn antwoord "prut".

En dan niet te vergeten die keer dat een makelaar, na eerst aangehoort te hebben wat ik al onderweg was tegengekomen mij probeerde gerust te stellen. Het zou de afstand van 300 km heen en 300 km terug zeker waard zijn om dat schip te komen bekijken, het zou mij niet tegenvallen.
Even een sprongetje in mijn hartstreek, zou het dan toch nog ............
Hij kon zelf niet aanwezig zijn maar zou e.e.a. met het huidige eigenaar bespreken om contact te leggen. In het verlossende antwoord gaf hij door dat mijn bezoek, ook zonder de makelaar op prijs werd gesteld. De dag na de bezichtiging zou ik dan mijn bevindingen door geven aan de makelaar en, indien van toepassing, de aankoop bevestigen.
Maar dat liep even anders.
Toen ik op het hier voor beschreven moment de brave man enthoussiast aan de telefoon had en door  gaf dat het niet de boot was die wij zochten werd het even verdacht stil aan andere zijde.
Na deze zeer korte stilte snauwde hij hoorbaar geïrriteerd "die boot mankeerd niets aan en wat u zoekt bestaat niet voor uw prijs, daar krijg je altijd een project voor"
Vreemd op deze manier zo'n antwoord te krijgen terwijl ik duidelijk te kennen had gegeven niet weer een project van vele jaren aan te kunnen.
Nadat ik hem duidelijk had gemaakt zelf te bepalen of ik wel of niet op zijn aanbod in zou gaan en de toon waar op hij dacht met mij te moeten communiceren niet op prijs stelde, heb ik hem bedankt voor zijn tijd en de verbinding verbroken. Hetgeen wat op de punt van mijn tong lag heb ik daar maar laten liggen.

Wel waren we er inmiddels weer achter gekomen dat elk schip dat we hadden bekeken veel minder ruimte had dan een DOERAK. Of totaal geen sta hoogte, of op je knieen het toilet te moeten gebruiken en volgens buiten de wc je broek weer te moeten optrekken omdat daar binnen geen ruimte was, pffffffff. Nee dan was die 6.50 van ons wel tot een zaligheid verbouwd.

Mijn vrouw was er klaar mee en kon geen boot meer zien. Moet zeggen dat ik ook zo ver was (die schepen kwamen 's nachts onze slaapkamer binnenvaren) en we konden ons geld per slot van rekening maar 1 maal uit geven. Dus pas op de plaatst en afstand nemen.
Af en toe opperden we naar elkaar of we niet wisten ooit wel weer aan varen toe te komen voor het bedrag dat wij konden betalen.

TOT DAT, Grietje 's avonds een bekende Doerak 8.50 OK tegen kwam op internet. Deze herkende ze als schip dat van leden van de Doerakclub was geweest.
Hij lag wel te koop bij een verkoophaven in Roermond en klopte dat wel ? Deze mensen woonden in een geheel andere woonplaats en wij hadden op de laatste clubdag ook niet vernomen dat hun schip verkocht ging worden.
Na een belletje met de vorige eigenaars bleken ook zij een ander schip te hebben gekocht.
Dit stemde ons weer positief om dat we iets meer over het verleden van deze Doerak wisten. Maar de vraagprijs bij de verkoophaven was veel te hoog ! Dus mijn maatje had hem al weer doorgescrolt. Wij zijn nog van die tijd dat eerst sparen nog diep in je referentiekader is gegrift en dus ........

Toch liet het mij niet los. Dus verstuurde ik de volgende morgen een mailtje naar de verkoophaven waar deze Doerak te koop lag.
Mijn vraag was wat hun uiterste prijs was. Nu maar hopen om een antwoord te ontvangen, vermoedelijk in de trend van: komt u eerst maar kijken !
Nu is de afstand tussen onze woonplaats en Roermond  niet even iets om zo maar op en neer te rijden om te komen kijken.
De volgende morgen had ik tot mijn verbazing al een antwoord terug in de mailbox. Zij wilden hem wel verkopen voor een bedrag dat in ons budget paste.
Dit hadden ik niet verwacht. Toen ik Grietje mijn bovenstaande circus toeren had door gegevn, was zij al even enthoussiast.







 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu